Εκτύπωση

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

Palamas GGΤΟΥ ΑΔ.΄. Θ. Γ. φρμκπ. 16-3-2015

Σε ένα Τυπικό μας και στο μέρος της διδασκαλίας του βαθμού αναγράφεται: «Γενόμενοι ΙτΗ ανελάβομεν την υποχρέωσιν να συνεχίσωμεν αδιαλείπτως την πάλην όπως θριαμβεύσει το φως δι΄αγαθών λόγων, δι΄αγαθών σκέψεων, δι΄αγαθών πράξεων».

Στην πορεία για την καταξίωσή  μας στο βαθμό λαξεύσαμε ακόμη περισσότερο τον «ακατέργαστο λίθο» (τον εαυτόν μας) εμποτισθήκαμε ακόμη περισσότερο με τις ηθικές αξίες, αγωνισθήκαμε ακόμη περισσότερο με τις ηθικές αξίες, αγωνισθήκαμε ακόμη περισσότερο για την ψυχική μας υπόσταση. Διανοηθήκαμε περισσότερο, σκεφθήκαμε περισσότερο, στοχασθήκαμε περισσότερο και διαλογισθήκαμε περισσότερο.

Μακράν από το να χαρακτηρισθούμε διανοούμενοι ασχοληθήκαμε με το πνεύμα πλησιάζοντας την έννοια του πνευματικού ανθρώπου. Και η πορεία του πνευματικού ανθρώπου δεν είναι εύκολη διότι είναι πορεία μοναχική, μια κατάσταση περισυλλογής η οποία οδηγεί πολλές φορές στη μοναξιά. Στη μοναξιά που είναι για τους δυνατούς, που όσο και αν φαίνεται απλό, όμως είναι πράγμα δύσκολο. Ο πνευματικός άνθρωπος κατορθώνει με το δικό του τρόπο να βρίσκει στη μοναξιά ένα δώρο της ζωής.  Αλλά παράλληλα δίνει. Τη σκέψη του, το στοχασμό του, τη ζωή του. Είναι παρών μέσα στον κόσμο της δράσης , δεν είναι αναχωρητής ή λιποτάκτης. Με τα χαρίσματα που απέκτησε, έχει το προνόμιο, αλλά και την ευθύνη να μεταδίδει τις γνώσεις του, απαντώντας στις απορίες των ανθρώπων, προτείνοντας λύσεις στα προβλήματά τους, στις σκέψεις τους συμβάλλοντας στο ξεπέρασμα της αμάθειας και της άγνοιάς τους.

Αναφέρει ο Μ.Πλωρίτης: «Προβαίνει βαρύτατη η ευθύνη των πνευματικών ανθρώπων για την πορεία της κοινωνίας. Σ΄αυτούς έχει λάχει ο κλήρος να την οπλίσουν όχι μόνο με οργάνωση και μέθοδο αλλά και με έρεισμα , με νόημα, με σκοπό. Μια κοινωνία που δεν ξέρει πως να βαδίσει είναι κοινωνία τυφλών, καταδικασμένη να χαθεί  μέσα στο ίδιο της το σκοτάδι. Και τους πρέποντες  δρόμους, λόγους και σκοπούς δεν μπορούν να της δείξουν άλλοι, από τους πνευματικούς ανθρώπους».

Σήμερα, με ένα σωρό προβλήματα να μαστίζουν την κοινωνία μας, είναι περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη εποχή  επιτακτική η ανάγκη να αναλάβουν οι πνευματικοί άνθρωποι τις ευθύνες τους και με την ευρύτητα του πνεύματος που τους χαρακτηρίζει,  να διαφωτίσουν τον κόσμο.Οι εξοπλισμοί, ο στραγγαλισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η διατάραξη της οικολογικής ισορροπίας, η μάστιγα των ναρκωτικών, η αλλοτρίωση, η απομόνωση , το άγχος, όλα αυτά, και όχι μόνο αλλοιώνουν την υπόσταση του σημερινού ανθρώπου, καταρρακώνουν τον κριτικό του στοχασμό και τον προβληματισμό του. Για τον πνευματικό άνθρωπο η εμβάθυνση στα προβλήματα του καιρού του και η κατανόηση και συμβολή στη λύση τους , αποτελεί ζωτικά ανάγκη. Αποτελεί χώρο μέσα στον οποίο ο στοχασμός του ενεργοποιείται και διοχετεύεται δημιουργικά, αποτελεί μέσο με το οποίο αναδεικνύεται πραγματικά  υπεύθυνος , ευσυνείδητος και δραστήριος.

Μα για να γίνουν αυτά χρειάζονται θάρρος και καρδιά. Την καρδιά που αναζητούσε ο Ζαρατούστρας λέγοντας: «Καρδιά έχει εκείνος που γνωρίζει το φόβο μα δεν τον υπολογίζει. Εκείνος που αντικρίζει την άβυσσο με θάρρος, με αυτοπεποίθηση , με υπερηφάνεια». Χωρίς αυτή την καρδιά κι αυτό το θάρρος που περιφρονεί επειδή γνωρίζει τις αδυναμίες και τους φόβους δεν μπορεί να σταθεί πάνω από τη μετριότητα ένας πνευματικός άνθρωπος.

Εδώ πρέπει να προσθέσουμε τη δύναμη του χαρακτήρα και την ψυχή που τον προφυλάσσουν από τους ανέντιμους συμβιβασμούς. Γιατί στην εποχή που ζούμε είναι έντονο το πρόβλημα της αλλοτρίωσης και ο κίνδυνος για την κοινωνία είναι υπαρκτός και μεγάλος. Διάφορα «ξένα» στοιχεία διεισδύουν με πολλούς τρόπους στη ζωή μας και αλλοιώνουν ή καταργούν ήθη και έθιμα, το φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον, τον πολιτισμό μας..

Απέναντι σ΄αυτό το πρόβλημα πρέπει να σταθεί  υπεύθυνα ο πνευματικός άνθρωπος, να επισημάνει την αιτία και να καταγγείλει, να προτείνει λύσεις για αποτελεσματική αντιμετώπισή του. Ζει μια έντονη πνευματική ζωή μέσα στο χώρο και στον χρόνο και έχει πάντα μπροστά στα μάτια της ψυχής του, την εικόνα της θεληματικής προσφοράς και θυσίας, την εικόνα της αυταπάρνησης. Αυτής που τον υψώνει πάνω από το συνήθη άνθρωπο και τον κάνει παράδειγμα προς μίμηση και σύμβολο. Ο πνευματικός άνθρωπος είναι ζωή και η ζωή δεν είναι ούτε αδράνεια, ούτε άρνηση. Είναι θέση, είναι δημιουργία, δημιουργία αληθινή. Κι ενώ μένει ερημίτης του πνεύματος, κλεισμένος πάντα μέσα στον κόσμο που έπλασε με τα όνειρά του, τους πόθους του, την φαντασία του, γίνεται οδηγός  που διαπαιδαγωγεί και μορφώνει την κοινωνία μέσα στην οποία ζει.

Που ευρίσκονται σήμερα οι πνευματικοί άνθρωποι αυτού του τόπου ;

Η απάντηση  ευρίσκεται μάλλον στην παραδοχή της έλλειψης αληθινών πνευματικών ταγών. Πρόκειται ίσως για μια άλλη παράμετρο της καθολικότερης πνευματικής καχεξίας μιας κοινωνίας που στο παρελθόν παρήγαγε κορυφαίες προσωπικότητες. Πέραν των αρνητικών επιδράσεων των ΜΜΕ που προωθούν διαβρωτικές αξίες και αναδεικνύουν είδωλα αμφιβόλου ποιότητας και προβάλλουν πρότυπα ζωής χωρίς κανένα νόημα. Ακόμη χωρίς κανένα νόημα η εποχή μας έχει γνωρίσματα που δυσκολεύουν την ανάδειξη του έργου των πνευματικών ανθρώπων.

Ο ορθολογισμός τον οποίο επιβάλλει η τεχνολογική έκρηξη, η βιομηχανοποιημένη ζωή που δεν αφήνει περιθώρια για πνευματικές αναζητήσεις, η ιδιοτέλεια και ο ατομισμός και όχι η ποιοτική συνύπαρξη με τους άλλους συνθέτουν το πλαίσιο της σύγχρονης κοινωνίας. Σ΄αυτό οι πνευματικοί άνθρωποι εύκολα τίθενται στο περιθώριο, όχι μόνο σαν άτομα αλλά και σαν έννοια. Αυτός που εκφράζει το φως δεν μπορεί να λάμψει. Διότι με τη σημερινή κατάπτωση και κατάρρευση των αξιών και των αρχών στις οποίες στηρίχθηκε η εξέλιξη του ανθρώπου, διαβρώθηκε τόσο πολύ η ανθρώπινη φύση  που ακόμη και αν κάποιος πλησιάζει τα χαρακτηριστικά του πνευματικού ανθρώπου δεν μπορεί τελικά να συγκεντρώσει το σύνολο των στοιχείων για να σηκώσει το βάρος της αντίστασης της προσπάθειας, να αλλάξει τον τρόπο σκέψης του λαού, να του δώσει το παράδειγμα της ελευθερίας της δημοκρατίας, της αλήθειας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της επιρροής των πνευματικών ανθρώπων-ηγετών στο λαό, αποτελεί η κηδεία του Κωστή Παλαμά για την οποία υπάρχει μια θαυμάσια αναφορά της Ιωάννας Τσάτσου που αποδεικνύει ότι ο ποιητής ασκούσε τεράστια επιρροή στο λαό και συνέπαιρνε τα πλήθη ακόμη και νεκρός !.

Είναι όμως δυνατόν να μην υπάρχουν πνευματικοί. άνθρωποι ;

Η απάντηση είναι ότι υπάρχουν, έστω και αν το περιβάλλον είναι αυτό που περιέγραψα προηγουμένως. Υπάρχουν, εκφράζονται, γράφουν άρθρα, δίνουν διαλέξεις, παρεμβαίνουν και μετέχουν σε συνέδρια, εκδίδουν βιβλία.

Γιατί όμως δεν ακούγονται ;

Απλούστατα, διότι δεν μπορούν να βρεθούν μέσα στο γίγνεσθαι του δημόσιου διαλόγου. Η θέση τους μέσα σ΄αυτόν φθίνει, σχεδόν έχει εκλείψει, διότι ο μόνος μηχανισμός δημοσίου διαλόγου είναι τα ΜΜΕ και αυτό δεν είναι μόνο Ελληνικό φαινόμενο.

Και ο Τέκτων ;

Ο «καλός κ΄αγαθός» Τέκτων που είναι ;

Ποια είναι η αποστολή του και ποιο το βαθύ και πνευματικό νόημα της συμβολικής λάξευσης του «ακατεργάστου λίθου» με την οποία οφείλει να ασχολείται μέσα στο Τεκτονικό εργοτάξιο, αλλά και έξω από αυτό , στην έξω κοινωνία; Τέκτων και πνευματικός άνθρωπος είναι δύο έννοιες ταυτόσημες, διότι με πίστη και αφοσίωση και ενθουσιασμό εργάζεται για την επιμέλεια και καλλιέργεια της ψυχής και των Τεκτονικών ιδανικών προσπαθώντας να γίνει παράδειγμα. Παράλληλα η δύναμη της αγάπης που χαρακτηρίζει την πορεία του, είναι αυτή που προσδίδει αξία στον πνευματικό άνθρωπο , διότι όση σοφία και να έχει, αν δεν είναι διάπυρος αγάπης, αδυνατεί να οδηγήσει με ευδαιμονία τις ανθρώπινες υπάρξεις και να εκφράσει την ηγετική του ικανότητα επ΄αγαθώ.

Αυτή είναι η αποστολή του καλού και αγαθού Τέκτονα. Ο αντικειμενικός στόχος του ακαταπόνητου λατόμου ώστε να έχει αξία και η προτροπή  του Προέδρου του Εργαστηρίου κατά το κλείσιμο των εργασιών. «Ας επανέλθωμεν λοιπόν μεταξύ των ανθρώπων δια να προσπαθήσωμεν να μεταδόσωμεν την αγάπην προς το καθήκον και την γνώσιν της αλήθείας».

platon emblem

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

 

Με την επιφύλαξη παντός νομίμου δικαιώματος.

Copyright © 2011 Platonlodge.gr